Tansug etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Tansug etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Pazar, Ocak 05, 2020

2020'nin ilk sergisi: "LÜTFİ ÖZKÖK: PORTELER"

İstanbul Modern'deki "Lütfi Özkök: Portreler" sergisine gittik bugün Mehmet ile...

1923'de doğan Özkök, 2017'de aramızdan ayrılmış...
Gülben Çapan'ın Diken/Sanat'taki yalın bir dille yazdığı tanıtım yazısı da iyice merakımızı kurcalamıştı: "Lütfi Özkök'ün Arşivinden 89 Portrelik Seçki: Bir döneme ışık tutuyor..."

Bu sergide kimi tanıdıklar ve sevgili Güneş (Karabuda) Ağabey'imizden de izler göreceğimizden emindik! Nitekim gördük de... Özkök'ün torununun çektiği 26 dakikalık belgeseli de izledik (*).

Osman İkiz de Lütfi Özkök'in kim olduğunu ta 2004 yılındaki ntvmsnbc'de şöyle yazmış:
"İsveç'te bir Türk var: Lütfi Özkök"

Zaman hızla akıp gidiyor, geriye böylesi izler bırakabilenler her türlü saygıya değer...







Samuel Beckett

Mikis Teodorakis
(*) Bunu daracık koridorun duvarındaki küçük bir ekranda değil de yalıtılmış ve karartılmış sessiz bir ortamda ve perdede görebilseydik ne kadar iyi olurdu. Ama müze "geçici mekânında" olduğunu vurgulayıp durduğundan üzerinde durmadık. Bugün hiç bir film gösterimi olmayan sinema salonunda da gösterilebilirdi belki. Neyse...

Cumartesi, Mayıs 26, 2018

ALTIN KRALLIKLARDA LÜKS ve ONLARIN MİRASLARI...

YENGEÇ ÇAN: Harvard Univ. Peabody...Müzesi'nden
NewYork'taki dostlar, Metropolitan Sanat Müzesi'ndeki bu sergiyi izlemiş midir bilmiyorum... Ama 28 Mayıs'ta kapanacak olan serginin uzaktan da olsa şu video ile tadına bakmak mümkün gibi:
Altın Krallıklar: Antik Amerika'da Lüks ve Miras... / Golden Kingdoms: Luxury & Legacy in the Antient Americas

Neler neler yapmışlar, takmış, takıştırmış, kullanmışlar... Hepsinin işlevi ayrı, çoğu da saf altından... Şimdi dünya ekonomisinde çanlar çalarken, onlar o zaman altından yengeç biçimli çanlar yapmışlar!

Şurada da bu sergi ile ilgili olarak bloglarda yer alan ilginç içerikler bir araya toplanmış:

"Golden Kingdoms: Luxury and Legacy in the Ancient Americas" 


Pazartesi, Nisan 13, 2015

RASİM KONYAR'IN YENİ SERGİSİ: "DÖNÜŞÜM"! 9 Mayıs'tan - 31 Mayıs 2015'e kadar!

Rasim Konyar, 9 Mayıs'ta "Dönüşüm" başlıklı yeni bir sergi açıyor. Yeni heykellerini, yeni resimlerini göreceğiz...
Sergi metnini ise Gönül Karakan yazmış.
Benim çok hoşuma gitti Rasim'in sanatını anlatışı:

"Gerçek ilerleme, ilerici olmaktan değil, ilerliyor olmaktan meydana gelir…"
Bertolt Brecht, 1930

Tarihin en eski derinliklerindeki simge yüklü biçimlerden, Anadolu'nun isimsiz kahramanlarına, tanrıçalara, insana ve kışkırtıcılığına, gizlenen maskeli bedenlerden rütbelere, buluntu çanlardan; metal levhalara, taşa, bronza ve altına dokunuşun karşılığı olan "Alşimist formlar"a, mermer yontulardan, "Bronz Anadolu"ya…  Rasim Konyar, kendi topraklarında uygarlığın izini sürerek, baştan beri değişime ve sürprizlere açık ilerleyen sanatını, her dönem değişkenlik gösteren malzemenin estetiğiyle akıcı bir kararlılık içinde bugüne  taşımış bir sanatçı.

Sanat, yaşayan bir organizma olarak, diyalektiği, varoluşu gereği bedeninde taşır. Sanatçıların bir dönem somut biçim yaratmaya sonsuz özlem duyarken, biçimden uzaklaşmaya duyacağı özlemin de pek uzak olmayışı bu sebepten olsa gerek. Burada aslolan ilerlemenin temelinde yatan anafikrin sürekliliğidir. Bu yol üzerinde değişim kaçınılmaz olabilir. Rasim Konyar, heykellerinde hacim estetiğini oluştururken gösterdiği ciddiyeti, izleyici karşısında aynı oranda "masum bir gülümsemeye" çevirebilecek bir algı paradigmasına dönüştürmesi açısından Türk heykel sanatı içinde önemli bir yere sahip. Biçimsel oluşumunda malzemenin estetiğini, insanla ilgili organik bileşkeler ve niteliklerle oluşturan sanatçı, bugün aynı nitelikleri 20. yüzyılın başında olduğu gibi daha konstrüktif bir yapı içinde gizlemiş görünüyor. Geçmiş dönem sergilerinde gördüğümüz Anadolu Uygarlıkları ve müzelerdeki eserlerden etkilenerek, Anadolu tanrıçalarına ve arkeolojik buluntulara yaptığı göndermeler, yerini biçimsel değişimin çıkış noktası olan, gerçekçi anlayıştan, soyut bir anlayışa bırakıyor.

2008'de malzeme olarak metalin tercih edildiği "Alşimist Formlar" sergisi, "Bronz Anadolu" ile "Maskeler ve Rütbeler" sergilerindeki grotesk etkiden sıyrılıp, detayları eksilterek, formlarda sadelik arayışının ilk göstergelerini verir. Brecht'in dediği gibi; "ilerliyor olmaktan gelen bir ilerleme…"
Öte yandan, eserlerindeki döneme, dönemin estetiğine, topluma ve bireyin kendisine atfedilen hicvin, bugün yaptığı eserlerde de var olduğu gerçeğini reddedemeyiz. Üstelik, heykel sanatının ihtiyaç duyduğu ölçüde ve son derece kontrollü bir yol izleyerek. Konyar'ın yeni eserlerinde normal bildiğimiz görünür estetikten, bir "kavramlar estetiği"ne doğru kaydığını izliyoruz. Öyle ki bu kavramlar, Amerika California'da bir marangoz atölyesindeki atık tahta parçalarını yapılaştırıp, hazırladığı üç boyutlu geometrik formlara, giderek renkli metal heykellere ve demir levhalara dönüşecek kadar ileriye gitmiş. Bu eserlerde mimari bir etkinin de olduğu gözlenir. Yer yer abartılı ve çarpıtılmış bu formları bir araya getirerek oluşturduğu, endüstriyel demekten çekinmeyeceğimiz bu heykeller, her ne kadar bir bakışta mimari bir etki yaratsa da, son derece hesaplı organize edilmiş elemanları, şiirsel bir akış içinde zihne ulaştırır.

Konyar'ın büyük bir teknik çabayla renklendirdiği bu çalışmalarda, izleyici üzerinde "müziğin notaları gibi" bir izlenim bırakmak istemesi, yaptığı çarpıcı etkinin farkındalığını gösteriyor. Böylece sergide yeni olanın ipucunu da vermiş oluyor seyirciye. Çok iyi tecrübe edilmiş bir bilgi, ancak bu tecrübeden sonra bir oyuna dönüşebilir. Konyar, uzun yıllar deneyimlediği ve ustalaştığı metalin üzerinde, şimdi bir cambazlık oyunu sergiliyor… Elbette geçmişte iyi tanıdığı organik formları bu sefer eğip bükmek, keskinleştirmek ya da yetmeyerek renklendirmek ihtiyacı içinde olması doğaldır ve bunu da aklın egemenliğinde başarmıştır.

20. yüzyılın başında Konstrüktivizm'in, yalın geometrik biçimler ve endüstriyel malzemeden yararlanan heykel sanatının bir kolu olması, onu El Lissitzky'nin dediği gibi; "Çağımız artık içinde elektronik beynin bulunduğu dinamolu kafatasının çağıdır" gerçeğiyle örtüştürür. Hangi akım olursa olsun, bir alışkanlık olarak, izleyici sanatçıyı sınırlar içine yerleştirse de o görünmesi istenilen yerde değil, olmak istediği yerdedir.

Konyar, öteden beri biçime yüklediği insanla ilgili olan tüm organik niteliği, transavangard bir dönüşümün eşiğine taşıyor. Yeni dünyanın ve bugünün bireyine getirdiği eleştiriyi, eserleriyle sınarken; kaotik ve yaşamsal yapısına bugün keskin biçimlerin hicviyle yanıt veriyor.  "Dönüşüm" sergisi, biçimi uzun yıllar değişik malzemelerle tecrübe etmiş bir sanatçı için hem formu yeniden ele alması, hem de renklendirilmiş üç boyutlu eleman olarak yeniden yorumlaması açısından büyük önem taşıyor.

Gönül Karakan
Şile, Mart 2015

Rasim Konyar
Rasim Konyar


RASİM KONYAR / DÖNÜŞÜM
KIZILTOPRAK SANAT GALERİSİ / 9 Mayıs 2015- 31 Mayıs 2015

Kızıltoprak Sanat Galerisi
Pazar ve Pazartesi kapalı, diğer günler: 12:00 - 19:00 saatlerinde açık
Kızıltoprak, Rüştiye Sok. 47/1 Kadıköy 81030 İstanbul
(0216) 418 3806, kiziltopraksanatgalerisi.net

Not: Bu haberde yer alan yazılı bilgileri, buradaki ve diğer fotoğrafların tamamı ve yüksek çözünürlükteki versiyonlarını, burada yer alamayan Hümeyra Konyar tasarımı sergi kitapçığı ve diğer malzemeyi derli toplu ve bir arada bulup indirebileceğiniz adres; Banu Zeytinoğlu İletişim:! 
Tıklayınız: http://medya.bkziletisim.com/RASIM_KONYAR/ 



HEYKELLER
ERK
AĞIRLIK
BASAMAK
EĞRİLERİN TOPLAMI
KUTULAR
MONO
RAMPA
SEF
SORTİ
WALT
MICHAEL
ÖRS


RESİMLER

 
ADSIZ 1
ADSIZ 2
ADSIZ 3
ADSIZ 4
ADSIZ 5

RASİM KONYAR

1951'de, İstanbul'da doğan Konyar, 1975 yılında İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Dekoratif Sanatlar Bölümü'nden mezun oldu. Sahne ve Görüntü Sanatları Bölümü'nde bir yıl ihtisas yaptı.
1973-1976 Ankara Sanat Tiyatrosu'nun sahnelediği bazı oyunların dekor ve kostümlerini gerçekleştirdi.
1976-1980 yılları arasında School of Visual Arts (New York Görsel Sanatlar Yüksek Okulu)  ve San Diego State University, California'da Roy Paul Madsen'dan animasyon ve film eğitimi aldı. Mezuniyet Projesi olan kısa metrajlı filmiyle "En iyi Kamera Ödülü"nü kazandı.
1986 "Vatan Yolu" adlı senaryosu Almanya'da ödül aldı.
1987-88 Bu senaryosundan yola çıkarak; aynı adlı uzun metrajlı filmin yönetmenliğini yaptı. Vatan Yolu adlı film; Hoff, Berlin, İstanbul, Chicago ve Cannes Film Festivalleri'nde gösterildi.
1989 "A Country Between Worlds" (Kıtalararasındaki Ülke) adlı Türkiye ve GAP Projesi üzerine iki ayrı belgesel çekti.
1989 California'da heykel ve resim çalışmaya başladı.
1992'ye kadar Los Angeles'da yaşayan sanatçı, Türkiye'ye dönüşünden sonra çalışmalarını İstanbul Şile'deki atölyesinde sürdürdü.
1994 Şubat ayında; Vakko İstanbul Sanat Galerisi'nde, Türkiye'deki ilk kişisel heykel sergisini açtı.
2009 yılında yeniden Amerika'ya yerleşen Konyar, çalışmalarını hem İstanbul Şile, hem de California San Diego'daki atölyelerinde yürütüyor.
Heykellerinde mermer, bronz, mozaik ve metal demir levha; resimlerinde ağırlıklı olarak tuval üzerine yağlı boya kullanan sanatçı, sergilerini "Maskeler ve Rütbeler, Bronz Anadolu, İnsan ve Varlık, Dengeler ve Cambazlar, Füseyfisa, Ağaçlar, Gemiler, Alşimist Formlar, Dönüşüm" gibi çeşitli konseptler altında topladı.

KURUMSAL HEYKELLER 
1998 yılında başlayan ve TÜBİTAK-TTGV-TÜSİAD tarafından düzenlenen Teknoloji Kongresi'nin "Teknoloji Ödülü" ile "Başarı Ödülleri" heykellerinin tasarımını gerçekleştirdi. Bu ödüller her yıl tekrar ediliyor.
2000 yılında İstanbul'da düzenlenen "Avrupa Kalite Yönetimi Vakfı Kongresi" için kalite ve yönetimi temsil eden kalıcı bir heykel yaptı. Bu heykel, her yıl kongrenin tekrarlandığı Avrupa kentlerine gönderilerek el değiştiriyor.

ANIT HEYKEL 
2003 yılında, Nurol İnşaat tarafından gerçekleştirilen Kelkit Barajı için bir anıt tasarladı. "Kelkit Barajı'nda hayatını kaybedenler" anısına tasarladığı anıt heykel,  aynı yıl baraj alanına monte edildi.

KOLEKSİYONLAR 
Yapıtlarından bazıları Cumhurbaşkanlığı Köşkü, Akbank, Garanti Bankası ve İstanbul Menkul Kıymetler Borsası Koleksiyonları'nda yer alıyor.

BÜSTLER 
1993 TÜRSAB (Türkiye Seyahat Acentaları Birliği)'ın  İstanbul'daki Genel Merkezi ile çeşitli illerdeki 14 temsilciliğine bronz Atatürk büstleri yaptı.

KİŞİSEL SERGİLER 
1991 Santa Monica Stone Design / Los Angeles, Califoria, ABD
1994 Vakko Sanat Galerisi, İstanbul
1994 Vakko Sanat Galerisi, İzmir
1994 Arkeoloji Müzesi, Bodrum
1995 Vakko Sanat Galerisi, Ankara
1996 Maskeler ve Rütbeler / Aksanat, İstanbul
1997 Maskeler ve Rütbeler / Vakko Sanat Galerisi, İzmir
1997 Bronz Anadolu / Armada Hotel, İstanbul
1997 Bronz Anadolu / Ankara, Bükreş, Sofya, Üsküp
1998 Bronz Anadolu / Uluslararası Eskişehir Festivali
1998 Bronz Anadolu / Selçuk Yaşar Sanat Galerisi, İzmir
1998 Bronz Anadolu / Turkuaz Sanat Galerisi, Ankara
1998 Bronz Anadolu / Kızıltoprak Sanat Galerisi, İstanbul
1999 Dengeler ve Cambazlar / PG Art Galeri, İstanbul
2000 İnsan ve Değişim / Karsu Sanat Galerisi, İstanbul
2001 İnsan ve Değişim / Armoni Sanat Galerisi, Ankara
2002 Kültür Bakanlığı, New York Konsolosluğu, ABD
2005 Galeri Artist, İstanbul
2005 Galeri Jazz Now Art, Bodrum
2007 Kızıltoprak Sanat Galerisi, İstanbul
2008 Antik Park Sanat Galerisi, İstanbul
2011 Encinitas Public Library, San Diego, California, ABD
2012 Encinitas Civic Center, San Diego, California, ABD
2012 Terakki Vakfı Sanat Galerisi, İstanbul
2013 San Diego Botanic Garden, Sculpture in the Garden, ABD
2013 Kızıltoprak Sanat Galerisi, İstanbul
2014 San Diego Botanic Garden, Sculpture in the Garden, ABD
2015 Dönüşüm / Kızıltoprak Sanat Galerisi, İstanbul
2015 San Diego Botanic Garden, Sculpture in the Garden, ABD

KARMA SERGİLER 
1990 Los Angeles Art Association (Los Angeles Sanatçılar Birliği)
1991 Barakat Sanat Galerisi, Beverly Hills Rodeo Drive, Los Angeles
1995 Vakko Sanat Galerisi, İstanbul
1996 6. İstanbul Sanat Fuarı
1997 7. İstanbul Sanat Fuarı
1997 13. İstanbul Antika ve Dekoratif Sanat Fuarı
1998 Yüzyüze (Türk ve Yunan Sanatçıları Karma Sergisi), Atina
2000 Yüzyüze (Türk ve Yunan Sanatçıları Karma Sergisi), İstanbul
2001 11. İstanbul Sanat Fuarı / Kızıltoprak Sanat Galerisi
2002 2. Ankara Sanat Fuarı / Armoni Sanat Galerisi
2004 Adalar Sanat  Festivali
2004 İSTART İstanbul Sanat Fuarı
2005 İSTART İstanbul Sanat Fuarı
2005 Kızıltoprak Sanat Galerisi, İstanbul
2007 İstanbul Sanat Fuarı
2008 Tolga Eti Sanatevi / İstanbul
2014 Tunca Sanat Galerisi / Akmerkez, İstanbul

Pazar, Mart 22, 2015

"7. SANATA BİR ADIM" SERGİSİ ve KARINCA KISA FİLM SİNEMASI

Yaşasın!

Artık kısa filmlerin de bir sineması oluyor: Karınca Kısa Film Sineması!

2015 Nisan'ından itibaren hayata geçecek bu sinema, İstanbul'da, TÜRVAK'ın (Türker İnanoğlu Vakfı) 82 koltuk kapasiteli, donanımlı ve şık Sinema Müzesi salonunda yaşayacak... Haftanın her günü Türkiye'den ve dünyadan, ödüllü, önemli, başarılı kısa filmlerin dönüşümlü seanslar gösterileceği sinemada söyleşiler, paneller, açık oturumlar, atelye çalışmaları ve yarışmalar da yapılacak...

Adres: Yeni Çarşı Cad. No: 24, Galatasaray Meydanı, Beyoğlu.

Kısa Film Sineması'na bir başlangıç desteği olması amacıyla, Yönetmen, Tasarımcı, Resim ve Fotoğraf sanatçısı ve akademisyen Mustafa Ziya Ülkenciler de 27 Mart 2015, Cuma günü, Galatasaray Meydanı'nda "7. Sanata Bir Adım" başlıklı bir fotoğraf sergisi açıyor. Sergide göreceğiniz -sergiye gelemiyorsanız http://www.karincakisafilmsinemasi.com/wp/ adresinden bakıp beğeneceğiniz-  (herbirinden 30x40 cm boyutunda sadece 30 adet olup 1'den 30'a kadar numaralanmış) fotoğrafların Ülkenciler'in özgün imzalı baskılarını, 250 TL karşılığında satın alabiliyorsunuz...
Hatta, haydi, hemen tıklayın, seçin! Sayfada verilen banka hesabına bedeli çevrimiçi transfer edin...
Böylece Kısa Film Sineması'na seyircisinin de bir kısa katkısı olsun...

Kısa Film Sineması'na şimdidien teşekkürler, içten başarılar...


Pazartesi, Aralık 22, 2014

"MY FRENCH FILM FESTIVAL" 5 YAŞINDA...

Internet üzerindeki kültür-sanat kaynakları içinde en sevdiklerimden biri de 5 yaşındaki 
"My French Film Festival"!
Fransız sinemasını seviyorsanız, oturduğunuz yerden -hem de ücretsiz- bu Festival'de yarışan filmleri izleyebiliyorsunuz...


Kendini böyle anlatıyor:
MyFrenchFilmFestival.com, yeni nesil Fransız yönetmenleri vitrine çıkarmayı ve tüm dünyadaki İnternet kullanıcılarının Fransız sinemasına olan tutkusunu paylaşmalarına aracılık etmeyi amaçlayan yenilikçi bir "konsept". Festival 5. yayınında yeni filmler, yeni ortak platformlar ve birçok ülkenin sinema salonlarında yapılacak gösterimlerle bir kez daha karşınızda!

Ne zaman?

Dünyanın dört bir yanındaki film kurtları, çevrimiçi Fransız film festivalinin 5. yayınının sunduğu filmlerin tamamına 16 Ocak – 16 Şubat 2015 tarihleri arasında erişim sağlayabilecek. Ön gösterim olarak, 21 Aralık tarihinde, kısa film bayramının kutlandığı En Kısa Gün kapsamında kısa metrajlı filmlerin tamamı ücretsiz olarak izlenebilecek.

İşleyiş

On uzun metraj, on kısa metraj Fransız filmi yarışıyor. İnternet kullanıcılarını tüm filmlere puan vermeye ve web sitesinde yorum yapmaya davet ediyoruz. Seçki, yarışmaya dahil olan iki Belçika yapımı film ile yarışmaya katılmayan bir kültürel miras filmi ve iki Fransa-Kanada ortak yapımı filmden oluşuyor.

 Filmler nerede izlenecek?

- Çevrimiçi: 
Tüm ülkelerde myFrenchFilmFestival.com platformunda izlenebilir. Festival ayrıca 90 ülkede, ülkeye bağlı olarak yaklaşık 30 ortak platformdan da izleyiciye ulaşacak. Bu ortak platformlara iTunes da dahil.

- Sinema Salonları: 
Filmler festival süresince yakınınızdaki sinema salonlarında izlenebilecek. Salon ve seans bilgisi web sitesinde düzenli olarak bildirilecek.

- Uçaklar: 
MyFrenchFilmFestival uçuş sırasında da takip edilebilecek. Filmler yıl boyunca birçok havayolu şirketinde gösterilecek. Ayrıntılı bilgi yine web sitesinde paylaşılacak.

Çarşamba, Eylül 17, 2014

Salı, Haziran 17, 2014

"ŞİZOFRENİK İSTANBUL"U GÜMÜŞLÜK'TEN ve "LODOS" ÜZERİNDEN ANLATMAK...

Latife Tekin'in yıllardır azimle yaşattığı, geçen kış İstanbul Arnavutköy'de de bir kardeşi olan Bodrum Gümüşlük Akademisi Vakfı, Cape Town ve Sydney'de büyümüş, "4 kıtada eğitim görmüş", 10 yılan beri İstanbul'da yaşayan dünya vatandaşı sanatçı; Maik Armstrong'un "Lodos" başlıklı kişisel sergisine ev sahipliği yapıyor...

Sergi 21 Haziran – 21 Temmuz 2014 tarihleri arasında açık olacak. Küratörü Mehmet Kahraman. 

Neden, nasıl, niye Lodos?
Çok yönlü, çok-kültürlü sanatçı Maik Armstrong, 2007 yılında, bir kış günü, Boğaz sahilinde yürürken patlayan lodostan çok etkilenmiş ve o anlardan bazı resimler çekmiş. Onları basarken kullandığı "Diasec" sisteminin 3 boyutlu etki yarattığını ve çekimlerinin, eserlerine sonradan "hareket-aksiyon resmi" nitelemesi yapılan Pollock'un yapıtlarına benzediğini de farketmiş... 
Lodos
Fotoğraf - Diasec Baskı, 175x100cm (Kaynak: maikarmstrong.com )
Derken 7 yıl sonra, yine lodoslu bir havada kendini çok bezgin hissettiği için gittiği bir psikiyatrist, bu duruma lodosun da yol açtığını söylediğinde "lodos"un izini daha yakından sürmeye, araştırmaya başlamış. Hatta, bu rüzgarla Kuzey Afrika'dan gelen toz ve döküntünün, tıpkı polen etkisi gibi insanları fizyolojik ve psikolojik olarak olumsuz etkileyebildiğini keşfetmiş.  
Bunun üzerine Armstrong, çektiği fotoğraflardan yola çıkıp, daha duygusal, daha soyut ve daha çok yoruma açık, özgün eserler yaratmaya karar vermiş. Malzeme olarak anlık yaratımlara da izin veren "kanvas- yağlı boya"da karar kılmış. Sonuçta ortaya çıkan tabloların yarı yarıya tesadüfi desenler içerdiğini de söylüyor. Hatta kimileri bazı desenleri kahve telvesine bile benzetmiş! Bu da sanatçının hoşuna gidiyor.
Lodos-Down-180x120 cm Kanvas üzeri yağlıboya (Kaynak: maikarmstrong.com )
Neden İstanbul? İstanbul'un şizofrenik ve çoğulcu kimliğini, en iyi lodos ile anlatabildiğine inandığı için! Pek çok farklı şehirde yaşamış, sanat ve mimari eğitimi almış, çeşitli sergilerden mimari projelere kadar değişik alanlarda eser üretmiş Armstrong, şehirdeki yaşamı, vapur seferlerini bile durdurarak kesintiye uğratan Lodos'un, İstanbul'un taşıdığı zengin-fakir, kentsel-kırsal ve laisizm-dindarlık gibi zıtlıklardan çok, yabansı enerjisini ve kaosunu öne çıkardığına dikkat çekiyor. Sanatçıya göre lodos bir esti mi bütün bu zıtlıkları geri plana itiyor; işte o zaman da İstanbul'un hakim çelişkisi "şehir-doğa"dan ibaret oluyor! 
Bu bilgileri, Armstrong'un web sitesindaki bir röportajdan aldım; burada, 
Sergi hk. daha ayrıntılı TR bilgi ve basın bülteni de şurada! 

Cumartesi, Kasım 16, 2013

YARIN: ARMADA'DA IVIR ZIVIR TARİHİ MÜZAYEDESİ

Yarın, Armada Otel'de ilginç bir etkinlik var; batılıların "Ephemera" dediği, koleksiyoncular için çok önemli olabilen, geçmişten günümüze gelebilmiş kimi objeler, belgeler, kitap, harita, pul vb basılı malzeme, eski ürünler gibi şeylerin müzayedesi!

"Ephemera"; 2003 yılından beri Türkçe'ye de "Efemera" olarak girmiş.
Vikipedi'de bu konuda hayli ayrıntılı bir açıklama var:

Kelime Eski Yunanca kökenlidir ve "bir günden fazla dayanmayan" anlamına gelen "ephemeron" un çoğul şeklidir. Etimolojik olarak Eski Yunanca ephēmerón (εφημερόν) "bir gün ömrü olan Mayıs böceği" anlamına gelen bir isimdir. Bundan türetilmiş ephēmerós (εφημερός) ise "günlük" anlamını taşır. ēméros (ἡμέρος) ise "gün" anlamına gelir. Bu iki söcüğün bileşiminden türetilerek İngilizce'ye giren "ephemera" ise bu dilde kısa ömürlü şeyler, kalıcı olmayan yayınları tanımlamak için kullanılmıştır. Bu materyaller, biriktirilmek amacı ile üretilmemiş kısa ömürlü ve başlangıçta fazla değer taşımayan, ancak sonradan bazı koleksiyoncular tarafından koleksiyon malzemesi haline getirilmiş "ıvır zıvır" ürünlerin genel adıdır. Bu ürünler genellikle basılı materyalleri kapsar. Sözcük 2000 yılında Türkçe'de kullanılmaya başlamıştır[3].
Bu efemera ürünlerinin arasında okul diplomaları, karneler, otobüs sinema biletleri, piyango biletleri, spor toto kuponları, gazete nüshaları, tanıtım broşürleri, mektuplar, kartvizitler, lokanta menüleri, tapu senetleri, noter senetleri, banka dekontları, çikolata ve sakızlardan çıkan kartlar, sigara kâğıtları, posterler, pasaportlar, fotoğraflar, kartpostallar, düğün davetiyeleri gibi gündelik hayatın ayrıntılarını belgeleyen materyaller sayılabilir.
Bugün özel koleksiyoncular dışında büyük ulusal kütüphaneler ve müzeler de tarihin belli bir alanına ışık tutabilecek efemera koleksiyonları barındırmaktadırlar.

17 Kasım 2013, Pazar günü, saat 14.00'de Armada Otel Preveze Salonu'nda yapılacak Müzayede'ye ilişkin olarak, konunun ülkemizdeki üstadı Gökhan Akçura'nın üslubu ve ilginç içeriği ile tadına doyum olmayan metin ise şurada:
 "Ivır Zıvır Tarihi Müzayedesi'ne Önsöz"…

Perşembe, Şubat 14, 2013

"SANAT ve TASARIM AŞKI BESLER"

Detay

"Aşkın Damakta Kalan Tadı" Koymuşlar Festival'in başlığını... Cam Ocağı Vakfı, İstanbul Concept ve Pera Palas- Jumeriah, Istanbul... İlk etkinlik Pera Palas'ta, bu ayın sonuna kadar açık olan "Sanat Aşkı Besler" sergisi. Bu sergide uluslararası cam sanatçılarının İstanbul ve Anadolu'dan esinlenerek yaptıkları eserlerden bazıları ile Türk takı tasarımcılarının çalışmalarından örnekler yer alıyor...

"Tasarım Aşkı Besler" başlıklı diğer etkinlik "Address Istanbul"da. 8 Şubat'tan ay sonuna kadar sürecek o da. Festival 13 Şubat'ta  The Hall İstanbul'da "The Eternal Taste of Love Party" ile bir kutlama da yaptı.
Festival duyurusu
  
5 yıl önce küçük bir sergi yaklaşımı olarak başlayan festival, geçen zaman içinde yoğun ilgi görerek büyümüş. Küratör Işık Gençoğlu, 14 Şubat’a bir alternatif olmadıklarını Aşkın Damakta Kalan Tadı Festivali’nin, ulusal kültürü yansıtan bir etkinlik olduğunu ve uluslararası bir platforma taşımak istediklerini söylüyor. Gençoğlu;

"Bizim için aşk, bütün bir aya yayılan ve sadece karşı cinse duyulan aşk olarak tanımlamadığımız, her alanda, her şekilde güzel duyguların en iyi ifade şeklidir” diyor...
Sezgin Sander- "AnaTanrıça"
"Aşk Besler" temasıyla düzenlenen festival kapsamında Pera Palace Hotel Jumeirah'da açılan Sanat Aşkı Besler temalı sergide, Cam Ocağı Vakfı'nın özel koleksiyonunda yer alan ödüllü cam sanatçılarının İstanbul'dan ilham alarak yaptıkları eserler ile Türkiye'nin takı tasarımcılarının çalışmaları yer alıyor. "Tasarım Aşkı Besler" temasıyla ise "AdressIstanbul"da 60'dan fazla ulusal ve uluslararası sanatçı ve tasarımcının eserleri sergileniyor. Birçok etkinliğin ve partinin düzenleneceği Festival, Şubat sonuna kadar devam edecek.  
Türk takı tasarımcılarının eserleri arasında Sezgin Sander'in Anadolu bereket tanrıçaları olarak adlandırdığı heykelcik ve takılara başka türlü hayran olduk. Bir nevi "ilk görüşte aşk" hali...

Aslında bir psikolog olan Sander, Muş'un İstasyon köyü dahil Anadolu'nun çeşitli yörelerinde öğretmenlik, ‘‘Çevre sorunlarının etkisi ve öğrenme güçlüğü’’ konusunda bilimsel araştırmalar yapmış bir aydın kişi. Düsseldorf'da ‘‘öğrenme güçlüğü olan çocuklarda resimle tedavi eğitimi’’ çalışmaları ve öğretmenlik, İstanbul Fransız La Paix Hastanesi'nde sanatla teşhis ve tedavi uygulamaları ve araştırmalar çok renkli yaşamından bazı kesitler... Son yıllarda kendini tümüyle sanata vermiş. Tasarımları İKSV Tasarım Mağazasından MOMA'ya kadar uzanıyor.
Biz tanrıçaları seyre dalmışken, yanımıza gelen Sezgin Hanım, "aslında onlar pancar çapası" demez mi! Açıklıyor sonra:

“Demire ve demirden araçlara olan tutkum ilk pancar çatalını bulduğum an başladı. Ana tanrıçamı bulmuştum sonra zamanla üç ana tanrıça figürüm oldu.  Uzun  boylu, hafif kalçalı ve geniş kalçalı. Sonrada bulduğum bütün parçalarla dost oldum. Onlar benim topraktan gelen geçmişim oldular. Bu aletler sonraki kuşaklarca eski sayılarak kullanılmadılar. Ama teknoloji ne kadar gelişse de bu aletleri de arada hatırlamak gerekir sanırım. Bugün toprak ve tohum gözden düşürüldüler. Burhan Oğuz'un derlediği gibi 'Tohumu topraktan üstün tut.' 'Tohumun soylu, ekinin boylu olsun" atalardan günümüze gelmiş güzel alıntılar değilmi?”

Sonra uzun bir sohbete dalıyoruz onunla. Laf lafı açıyor, derken Sezgin Hanım'ın Tuncel Kurtiz'in kardeşi olduğu farkedilince Mehmet Tansuğ da çocukluklarında  komşu olduklarını hatırlıyor. Çok sevinip o günlere dönüyorlar... Ezcümle sanat ve tasarım yalnız aşkı değil başta dostluk olmak üzere insani herşeyi besliyor...


Perşembe, Kasım 22, 2012

MISIR APARTMANI'NDA KEYİFLİ BİR ÖĞLEDEN SONRA...

Bir Başkentin Su Yolları ve
merhum Prof. Dr. Kazım Çeçen
Geçtiğimiz hafta sonu aziz dostum Mine Akdeniz ile İstiklal Caddesi'ndeki sergilerin bazılarını gezdik...
Su kemerlerinden birinin içi...
Önce "Bir Başkentin Su Yolları" sergisini gezdik. Koç Üniversitesi Anadolu Medeniyetleri Merkezi, Prof. James Crow ve Prof. Dr. Derya Maktav küratörlüğünde, Dr. Buket Coşkuner koordinatörlüğünde hazırlamış bu sergiyi. Analog ve dijital tasarımlar "Tetrazon" tarafından yapılmış... İstanbul'un tarihi çeşmeleri ile yıllarca uğraşmış biri olarak su kemerlerinin içini hep merak ederdim. Bu sergide teknoloji o kadar güzel kullanılmış ki bizzat oralara girip gezmiş kadar oluyorsunuz... Bu arada tabii ki İstanbul ve su yolları denince bu konuda ilk akla gelen isim ve ilk bilimsel çalışmaları başlatıp sürdüren merhum Prof. Dr. Kazım Çeçen'i, resimde de olsa orada görmek çok güzeldi. Sonra Mısır Apartmanı'na gittik. Mübarek, kendisi zaten bir müze/yapı! Birçok galeri de orada. Mine merdivenlerin önünde turist gibi poz verip, bir resmini çekmemi istedi hatta! 

Mısır Apartmanı'nda ilk önce Galeri Nev'e, Mike Berg'in "Basit Geometri" (Simple Geometry) sergisine gittik.
 "Art Nouveaux-sever" Mine 
Mike Berg, 1999 yılından beri İstanbul’da yaşayan bir sanatçı. Metal heykellerinin yanı sıra büyük boy kilim ve tuval üzerine işleme tasarımları ile tanınıyor. Yapıtlarını “karşı kültürlerin öğelerini ödünç alıp sentezlemek “ şeklinde açıklayan Mike Berg, bilinen en temel geometrik formları; küre prizma ve piramidi temel alarak metal sarmallar ile biçimler oluşturuyor. 
Sergide temel geometrik formlarla üretilen heykellerin yanı sıra büyük boy çelik duvar heykelleri de var. Sanki duvara yapılmışmış gibi duran bu desenleri Berg şöyle tarif etmiş: 
Mike Berg- Simple Geometry
(Fotoğraf: Galeri Nev Arşivi)

“Duvar yüzeyindeki metal işlerimi ortaya koymamın temelinde desen üretimi anlayışının da yeri bulunuyor. Bu işlerin kağıttan ziyade metal üzerinde var olduklarını da söylemek mümkün. Mürekkeple yapılmış, ancak kağıt üzerinde olmayan desenler de diyebiliriz onlara. Öte yandan duvar işlerinde çalışırken hoşuma giden bir diğer etken de belli bir mesafede duvara konuşlandırıldıklarında yarattıkları gölge oyunları.”
Berg'in ne dediği, Galeri NEV'in girişindeki duvara bakılırsa daha iyi anlaşılabilir!
Sonra Nejat Satı'nın "Halet-i Ruhiye" ("State of Mind") sergisinin olduğu "Pi Art Works" vardı sırada! Gördüğümüz işler bizim de halet-i ruhiyemizi değiştirdi, neşelendik! Mine, mesleğine tutkuyla bağlı bir eczacı, sanatla pek uğraşmadığını söyler ama yaratıcılığa karşı zaafı vardır. Endüstriyel tasarım okuyan yeğeninin master çalışmasını "Politecnico di Torino"da yapabilmesi için ciddi uğraşlar vermesi gibi pırıltılı gençlerin yolunu açacak bir sürü desteğin de görünmeyen kahramanıdır. İşte aynı ruh bu sergiyi şöyle yorumladı: "-Şimdi herkes 'no'lucak bunu ben bile yapardım' diyecek belki bu işleri görünce ama işte marifet akıl edip yapabilmekte!"

Daha sonra "Nesrin Esirtgen Collection" galerisine uğradık. Mehmet Ali Uysal'ın "Kabuk" ("Peel") başlıklı işlerini görelim diye. 4 beyaz duvar ve boş salona ilk girişte "Aaa işler nerede?" derken Uysal'ın yeni bir duvar yaparak "galeri içinde galeri" oluşturduğunu, sonra da yeni duvarları kabuk gibi soyup kaldırarak, kıvırıp bükerek, duvarın arkasındaki kiremitleri gösterip kapatarak, kimilerini dışarı alıp köşelerde yeni biçimler yaratıp, duvarla oynayarak bizleri şaşırttığını farkettik.  "İş" oydu!
"Kabuk", Mehmet Ali Uysal, "Nesrin Esirtgen Collection"
Nesrin Esirtgen de bu galeriyi kâr amacı gütmeyen bir sosyal sorumluluk projesi olarak açmış... Serginin sadece broşürü bile inanılmaz bir estetik ve ciddiyetle hazırlanmış, tasarımı Onur Bayiç, içerik İdil Ergün, Marcus Graf, Eda Derala tarafından oluşturulmuş. Fotoğrafları Teri Erbeş çekmiş. Sakın kaçırmayın!

Son durak, gene Mısır Apartmanı'nda Galeri NON'da o gün açılan, "Aşamalı Değişim" ("Incremental Change") başlıklı sergi oldu. Galeri NON, Meriç Algün Ringborg, Olof Olsson, Pilvi Takala ve Erdem Taşdelen'in işlerini bir araya getirmiş. 24 Aralık'a kadar sürecek sergideki işlerin ortak özelliği, sanatçılarının ya kendilerini yeniden kurgulayıp ya da yarattıkları hayali karakterler aracılığıyla düzeni sorgulayıp, klişelerden "çıkış olasılıklarını kurcalamaları" diye özetlenebilir. "Görmeseydim üzülürdüm" denecek türden bir sergi bu. Hele galerinin sahibi Derya Demir de oradaysa ve tatlı tatlı açıklamalar yapıyorsa siz gezerken...

Erdem Taşdelen- "I will not sail my boat into storm"








Derya Demir, Galeri NON'un kurucusu
Erdem Taşdelen’in "New Me" (2012) (Yeni Ben) projesi, son iki yıl boyunca kendine verdiği birtakım sözleri belgeleyen obje ve metinlerin çizimlerinden oluşan bir seri. Uyguladığı basit görsel tasvirler, ilkokul çağındaki çocuklara verilen aynı cümleyi tekrar tekrar yazdırma cezasını kullanarak çocuk pedagojisine gönderme yapıyor. İşlerinde tekrarladığı cümlelerden bazıları: “I will not make a spectacle of myself” (“Kendimi gülünç duruma düşürmeyeceğim”), "I will not compare myself to others" ("Kendimi başkalarıyla kıyaslamayacağım"), “I will not be overly critical” (“Aşırı eleştirel olmayacağım”)... Kendi açıklaması da şöyle: "Bu işlerde insanın kendisini kendi isteğiyle değiştirip dönüştürmesi olasılığı ile ilgilendimse de bu uğraş, yardımsız ve umutsuz bir girişim olarak da yorumlanabilir." 

Performans sanatçısı Olof Olsson, sergide Walser'i Okumak" başlıklı işiyle yer alıyor. Ama onu görmeden önce girişteki duvarların birinde onun "Office Work" ( "Cutting 500 A4 pieces of paper into 8000 pieces of A8 paper.") adını verdiği (tamamı 3 küsür saat sürüyormuş) videosunu görmek gerek. Olsson bu videoda 500 adet A4 kağıdı keserek ufak parçalara bölüştürüyor. Video tamamlandığında 8000 parçaya bölünüyor kağıtlar...
Walser'in NON'daki kitapları...
Derya Demir, Olof'un kestiği kağıtları onun
"Ofis"ine de taşıdığını gösteriyor...
Sonra "Reading Walser" ("Walser’i Okumak") işine geçiyorsunuz. Olsson bunun için NON’un bir odasında, İsviçreli yazar Robert Walser’in Almanca (yazıldıkları orijinal dildeki) kitaplarından oluşan bir kütüphane ile çevirmiş.  Bu odayı, haftanın 5 günü boyunca günlük çalışma saatleri içinde kendi ofisi olarak kullanıp NON’da vaktini yalnızca Walser’in kitapları ile Almanca öğrenmeye çalışarak geçiriyor. Walser, genellikle kurşun kalemle ve milimetrik harflerle yazan, bazı kitapları ölümünden sonra özel aletler yardımıyla çözümlenebilen, kullandığı sözcükler de "benim" diyecek kadar iyi Almanca bilenler tarafından bile kolay kolay anlaşılamayan bir yazar. Olof'un Walser’e olan özel ilgisi, bu yazarın modernitenin çok daha az iyimser ve kendinden emin yüzünü temsil ettiğine olan inancında yatıyormuş.  ("Borges Defteri" blogunda Walser'in bazı Türkçe öyküleri var, merak edip hemen okumak isterseniz!)

Meriç Algün Ringborg "Which No One Will Ever See" ("Hiç Kimsenin Asla Göremeyeceği") serisinde, Coppola’nın "The Conversation" (1974) ("Konuşma") ve Michelangelo Antonioni’nin "Blow-Up" (1966) ("Cinayeti Gördüm") adlı filmlerinden esinlenmiş. Farklı tekniklerden oluşan ve inanılmaz zahmetli bir takiple oluşan bir dizi işiyle bu filmlerde baskın olan "gözetim" olgusu ve "gerçek ile kurgu arasındaki kırılgan ilişki"ye dikkat çekiyor.
Her iki filmin de ana karakterleri ipuçlarının izini sürmek ve gizemleri çözmekle meşgulken, Algün Ringborg bu karakterleri saplantılı bir biçimde gözetim altına alarak ve karakterlerini parça parça yeniden inşa ederek durumu tersine çeviriyor. Bu bağlamda neler yapmamış ki! 
"Gölge" - Şeffaf yağmurluk
Harry Saksafon Çalar...
Coppola'nın "Konuşma" filmindeki ana karakter Harry Caul, bir ses izleme uzmanı, her an her yerde iki kişi arasındaki bir konuşmayı kaydedip duruyor. Caul'ü takip ettikleri değil de kendisi yapan tek özel zevki ise saksafon çalmak. Algün Ringborg'un serisindeki "Harry Saksafon Çalarken"de, Caul'ün filmde doğaçlama olarak çaldığı parçaların notaya dökülmüş hallerini görüyoruz. (Açılışta onlar gerçekten de çalınmış.) "Appartment" bir daire planını gösteriyor. Ama bu daire Caul'ün filmdeki evine ait. O evi bulup planını çıkarmış ve dairenin filmde görülmeyen fakat gerçekte sayısı iki olan giriş kapılarını gösteriyor. Duvarda asılı bir şeffaf yağmurluk ("Gölge") var. Bu da Caul'ün film boyunca sık sık giydiği bir şey ama burada onun kişiliğindeki görünürlük ve görünmezliği simgeliyor. 
"T'a Mektup"
"Bomb"
Diğer taraftan "Ben bir fotoğrafçıyım" ile bir ses kaydını dinliyoruz. Burada da bir kadın sesi Blow-UP'daki moda fotoğrafçısı (Thomas) karakterinin çekim yaparken mankenlere söylediği sözleri tekrarlıyor. "Başını çevir, yana eğil" v.b. gibi. Derken bu komutlar üstüste bindikçe sesin sahibinin de gerildiğini farkediyorsunuz. "Bomb" filmdeki Thomas'ın kullandığı Nikon kameranın aynısı. Kamera duvara gömülü bir camekanda, kesekağıdı içinde sergileniyor. Nedeni filmdeki delilleri ortaya çıkarmada baş rolü oynarken, kendisinin de neredeyse bir "delil" haline dönüşmesi... Algün Ringborg neyse ki bu takipten en sonunda yorulmuş ve "Letter to T" (Thomas'a Mektup) yazıp, ona artık karakterinin gölgesi olmaktan yorulduğunu, o gerçek yerlere gittiği, gerçek nesnelere dokunduğu halde gerçek olmamasına rağmen kendisi iki yıl süren bu iz sürmeyi biraz daha uzatırsa "tamamen ortadan kaybolabileceğini hissettiğini", oysa bunu da hiç istemeyip "var olmak" istediğini söylemiş. 

Serginin en şaşırtıcı işlerinden biri de Pilvi Takala'ya ait "The Trainee", ("Stajyer") idi. Pilvi Takala, meşhur hizmet sektörü şirketi "Deloitte" ve Helsinki’deki Kiasma Çağdaş Sanat Müzesi işbirliğiyle gerçekleştirdiği 2008 tarihli projesi "Stajyer"le sergiye katılmış. Takala,  Deloitte’ın pazarlama bölümünde bir aylığına stajyer pozisyonu üstlenmiş. Ama onun asıl amacını, yani varlığının bir sanat projesi yaratmak olduğunu şirkette çalışanların çok azı biliyormuş. Şirkette çalıştığı süre boyunca gizli kamerayla çekilen fotoğraf ve videolarda, Takala’nın saatlerce hiçbir şey yapmadan vakit geçirdiği, boş gözlerle baktığı ve hatta bir gün de bütün bir mesai günü süresince bir asansörün içinde durduğu görülüyor. 
Pilvi Takala. Deloitt'te boş boş otururken...
"-Sen böyle hiç birşey yapmadan ne yapıyorsun? Ne iş?" diyenlere "-Ben beyin işçisiyim, düşünüyorum" diyormuş. Sürekli aşağı yukarı inip çıkan asansörde ne yaptığı sorulduğunda da "Hareket beynime iyi geliyor" gibi cevaplar veriyormuş.
Takala, sonra ofis ortamında çabucak tuhaf bir karakter haline geliyor ve davranışları kendisinden uzak durmaya başlayan iş arkadaşları tarafından kuşkuyla karşılanıyor. Takala bu proje ile herhangi bir şey yapmayı reddederek toplumsal uygunluğa direnişin ve onu yıkmanın olanaklarını araştırıyor. 
Ayrılırken, bilgi ve iletişim teknolojileri hukukçusu kimliğim birden sıradan sanat tüketicisininkini bastırıyor, Derya Demir'e şu soruyu sormadan edemiyorum: 
-Peki bu çalışanlar da bilgileri dışında bu işlerde görüntülenmişler ve biz Pilvi'nin yanısıra onları da izliyoruz. Sonradan nasıl tepki göstermişler, izinleri alınmış mı?
Hepsinin imzalı rızaları alınmış elbette. Ne de olsa AB hukukuna tabi bir coğrafyadalar!

Çarşamba, Ekim 10, 2012

MERAK KUŞU "COPPERNICKEL"...

"Coppernickel, Mondrian'a Gidiyor"
Epeydir zevkle izlediğim bir site var; "BrainPickings.Org". Akla hayale gelebilecek ne kadar alan varsa hepsinden düşündürücü konuları toplayıp önünüze atıyor! Sanat, bilim, kültür ve teknoloji başta olmak üzere.

Geçenlerde de çocuklar için yapılmış şu kitaptan sözediyordu:
Coppernickel Goes Mondrian: A Picture-Book Homage to the Iconic Artist 

"Coppernickel", Holandalı sanatçı Wouter Van Reek'in yarattığı bir çizgi kahraman. Bir meraklı kuş. Bu kitap, türlü çizgi/desen/renk ustalıklarıyla çocukların dikkatini Coppernickel üzerinden Mondrian'a çekmeyi ve onun hakkında fikir vermeyi -akıllardan hayat boyu çıkmamacasına- başarıyor.

Wouter Van Reek, Coppernickel ile 2011'de Bratislava'da yapılan "BIBIANA" İllüstrasyon Bienali'nde Altın Elma ödülü de kazanmış.  (BİBIANA, aynı bienalin 2013 afişinin tasarımı için 15 Kasım 2012'ye kadar  yarışmaya davet ediyor dünya sanatçılarını bu arada!)

BrainPicking.Org'un kurucusu ise M.I.T. çıkışlı yazar-editör-gazeteci Maria Popova. Gerçekten izlenmeye değer biri!

Sabancı Müzesi- Çocuklar Monet hk.
anlatılanı dinliyor.
Bugünlerde İstanbul'a "Monet'nin Bahçesi" geldi. Sadece "İstanbul'un elitleri" (!) ve bir avuç entelektüel için yapılmıyorsa bu çalışmalar, Monet'yi hiç görmeyenleri ve özellikle çocukları, birilerinin düşünmesi gerek. Sabancı Müzesi,  -hat sergisi ile sınırlı da olsa- örneğin "Artırılmış Gerçeklik" ("Augmented Reality") teknolojisini ilk kez kullanan bir kurum. Çocuklar ve Yetişkinler için Eğitim programları da var. Örneğin Monet'yi 25'er çocukluk gruplara günde 4 kez yarım saat içinde anlatabiliyor. Bu süreye serginin gezilmesi ve sonra çocukların gördüklerinden esinlenerek kendi resimlerini yapması da dahilmiş.

Bu öncülüğünü "Coppernickel" benzeri işleri teşvik ederek ve daha çok sayıda beyine ulaşarak sürdürse keşke.